Brad Mehldau Trio – Seymour Reads the Constitution

Albüm Kritik|

Modern jazz severler için yeni yayınlanmış bir Brad Mehldau albümü her zaman dikkate değer bir konudur. Amerikalı caz piyanisti Mehldau, 2005’ten beri birlikte çalıştığı baterist Jeff Ballard ve basçı Larry Grenadier’la bundan önce altı albüm kaydetti. Bu yıl yayınlanan Seymour Reads the Constitution albümünde de öncekilerde olduğu gibi benzer patikalarda yürüdüklerini hissediyoruz. Ama birkaç dinlemeden sonra attıkları adımların şiddeti ve ritmik devamlılığı farklılık gösterdiğinden her seferinde yenileniyor ve dinleme deneyimlerimizi yeniliyorlar. (Yazı: Burak Sülünbaz)

İsim parçasının hikayesini Mehldau’nun kendi kaleminden alıntılamak istiyorum. “2014 yılında Philip Seymour Hoffman, Amerikan Anayasası’nı bana okuyordu. Birinin köşkünde, meşe kitaplık, deri koltuklar ve maun mobilyaların arasında bir kütüphanedeydik. Ölçülü ama biraz melankolik bir sesle okudu. Sesinin ardında Seymour Reads Constitution’ın melodisi duyumsanabiliyordu. Uyandığımda soluklaşmadan önce ilk melodiyi aldım ve şarkıyı yazdım.” Albümde üç özgün Mehldau eseri var. Bunlardan birisi olan Ten Tune daha önce konserlerde çaldığı ama kayda ilk defa geçen bir parça. Bahsi geçen üç parça dışında kalan beş şarkı ise pop ve caz kayıtlarının Mehldau’nun yorumunda yeniden hayat buluyor. Mehldau’nun icrasını yirmi yıllık müzisyenlik serüveninde incelediğinizde defalarca dinlediğiniz bir caz standardını yorumluyor olsa bile dinleyicisini alışılageldik caz geleneği limanından ayırıp rock müzik okyanusuna yelken açtırdığını hissedersiniz. The Beach Boys klasiği Friends’in enfes yorumu neredeyse parçanın orijinalini bile sollayarak geçiyor. Mehldau’nun yeniden ziyaret ettiği parçalara âşinâ kulaklar için eski bir dostla karşılaşmak kadar keyifli bir sürpriz. Hem bu parça, hem de McCartney’nin Great Day’i ve Frederick Loewe’un Almost Like Being in Love parçalarıyla cazsever olarak, caz eksenli cover`lar aracılığıyla tanışmış müzikseverler için eşsiz bir köklere dönüş ve araştırma fırsatının anahtarı. Geriye dönüp kaynağı öğrenmek, sevmek, mukayese etmek anlamında altın değerinde fırsatlar. Sam Rivers’ın Beatrice şarkısı ise Joe Henderson’ın The Village Vanguard yorumu kadar olmasa da parçanın en iyi yorumlarından biri olarak müzikal kütüphanelerimizde yer alıyor. Albümün dünün güzelliklerini bugünün modernizmine en başarılı şekilde taşıdığını düşündüğüm çalışmasıysa hiç şüphesiz Elmo Hope’un 1961 tarihli bestesi De-Dah’ın yorumuydu. Brad Mehldau Trio-Seymour Reads the Constitution bu yılın en dikkat çeken caz albümleri arasında modern ve gösterişten uzak haliyle albüm koleksiyonunuzda göz hizasında durmasını isteyeceğiniz kayıtlardan biri.

Comments are closed.