Cage the Elephant – Social Cues

Albüm Kritik|

Beşinci albümünde yenilenmek ihtiyacı hissetmeyen bir sound ile karşımızda Cage the Elephant. Social Cues kimi sekanslarda üst perdeye ulaşıyor, ancak söz konusu hatların azınlıkta kaldığı sır değil.

En son takvimler 2013 yılını gösterirken dört numaralı LP Tell Me I’m Pretty gelmişti onlardan. Kentucky menşeli ekip aradan tam altı yıl geçtikten sonra tekerleği tekrar çeviriyor. Altı yıl. Müzikte çok uzun zaman aralığı. Single, deneme kayıtları, hatta film müziği üretebilirsiniz. Ancak başlı başına bir albüm için kolları sıvamadığınız her yıl ara dönem olarak nitelendirilir. Grup formundaysanız da bu tanıma dahilsiniz. Üretmeniz sizin ayakta olduğunuzu kanıtlamanız için gereklidir. Cage the Elephant’ın rüzgarı Arctic Monkeys kadar ulaşmıyor bu topraklara. Çünkü biri Sheffield’dan, diğeri American rock tavrının göbeğinden yola çıktı. Bizim için olmasa bile Birleşik Devletler için Arctic Monkeys kadar meşhurdur Cage the Elephant. Konserlerinin biletleri ilk duyuru anında tükenir, plak baskılarının numaralı edisyonları tez elden kapışılır. Eminim Social Cues ardından da böyle bir elektirik yakalayacaklardır. Kemikleşen kitle için sizin salt geri dönmeniz, yeni şeyler üretmeniz kafidir. Peki Social Cues nerede duruyor? Bu soruya birçok yanıt verilebilir ancak bu yanıtların arasında “grup için muhteşem bir yön buluyor” gibi bir cümle yer almaz. Çünkü bu gerçek değil. Social Cues şarkı yazım sürecinden prodüksiyon masasındaki dokunuşlara kadar her aşamada planlı. Bu kusursuzluk arayışı doğal ve insansı yanı köreltip makineleşen sounda doğru kapı açıyor. ’70’ler sounduna çok yakın bir içerik. Analog dokunuşların dışındaki ses üretim kanalları minimum seviyede. Yine de fabrikasyon baladlar, hit denemeleri kulak tırmalıyor. Toplam on üç parçadan oluşan albümde frontman Matt Shultz’un vokali her noktanın önünde yer alırken sürükleyici rolünü üstlenmekte eksik kalıyor. Marlboro kırmızısı rengindeki jilet gibi bir araba üzerinde çizik arama isteğine benzer bir dürtü uyandırıyor bende Social Cues. Detaylardaki işçilik vasat. Bu dürtüyü takip ederken sıkı şarkılar buluyorum. Örneğin The War Is Over, House of Glass ve Goodbye kesinlikle güçlü şarkılar. 2019 model Cage the Elephant’ta devamı gelmiyor. 

Comments are closed.