The Cranberries – No Need to Argue

Albüm Kritik|

Yirmi yılı aşan kariyeri boyunca bazen vasat, bazen iyi, bazen efsanevi kayıtlar yarattı The Cranberries. Ekim ’94 çıkışlı No Need to Argue ise grubun dünya sahnesine tam anlamıyla adım attığı yerdi.

Açılıştaki “Tam anlamıyla” vurgusu önemli çünkü No Need to Argue onların ikinci stüdyo albümleri. Demem o ki gökten zembille inmediler. Öncesi var. Debut LP 1993 yılında Everybody Eelse Is Doing It So Why Can’t We adıyla geldi ve oldukça iyi başarı sağladı. Dünyaya merhaba dedikleri yıl 1993’tü. Peki fazlası? İşte o ikinci albümün işi. Başarılı bir ilk albüm yaptıysan ikinci albümün baskısı yaşıyorsun demektir. Bu baskıyı kaldırmak istiyorsan da ilkinden daha iyi bir albüm yapmak zorundasın. The Cranberries yaptı. No Need to Argue sadece müzikal tavır ve taviz vermeden popüler olmayı başarmak konularında Everybody Eelse Is Doing It So Why Can’t We’yi geride bırakmakla kalmadı, aynı zamanda gruba müthiş bir gelecek planı çıkardı. Büyük bir kırılmaydı şüphesiz. Bunu kabul ediyorsak bu kırılmada uzunçaların dört numaralı şarkısı Zombie’nin büyük payını da kabul etmemiz gerekiyor. Bazı şarkılar zamanla hit olurlar, bazıları ise zaten öyledir. Zombie ilk duyulduğu andan itibaren hit oldu. Bunun için gösterişli TV reklamlarına, radyo yüklenmelerine bile gerek duymadı hem de. Çünkü gücünü gerçeklerden, o sıralar İrlanda’da yaşananlardan aldı. İnsanlar gerçekten can veriyorlardı. Gettolarda normal hayat dediğimiz şey tıpkı şarkının video klibindeki gibiydi. Dolores O’Riordan bu şarkıyı hangi ruh halinde yazdı? Sadece yaşarken. Dolores’in kendi deyimiyle etrafında olup bitenlere sessiz kalmamak onu bu şarkıya ulaştırmıştı. Hepsi buydu. Öte yandan bu albümde salt tek şarkı yok. Toplamda on iki parça duyuyoruz ve tüm albümde etki altındayız. Empty, Twenty One, Dreaming My Dreams, Ode to My Family ve diğerleri… Kaydın devam ettiği tüm anlarda kusursuza yakın çok temiz bir sound ile karşı kaşıyayız. Bunda Dolores’in sesinin payı çok büyük ama en az o kadar diğer üyeler Noel Hogan, Fergal Lawler ve Mike Hogan’ın enstrüman geçişleri de söz sahibi. No Need to Argue onların zirvesi. 1994 rock cenahına adım adım yaklaşan yirmili yaşlardaki çocukların altın yılıydı. Ne mutlu ki The Cranberries için de öyle oldu ve be mutlu ki Dolores bu albümün içinde hep yaşayacak. 

Share

Comments are closed.