The Soft Moon – Criminal

Albüm Kritik|

The Soft Moon’a ait ses geçişleri vardır. Tıpkı karanlığın bir sesi olduğu gibi. Onu sadece duymazsın, aynı zamanda görürsün de. Projenin dördüncü albümü Criminal bunun en son örneğini temsil ediyor.

Luis Vasquez ile Eylül 2015’te o dönemki yeni albümü Deeper üzerine röportaj yaparken ondan şu cümleleri duymuştum: “Aslında her albüm benim hayatımdaki yeni bir bölümü ve dönüşümü yansıtıyor. İnsan geçmişte nasıl düşündüğünü, nasıl hissettiğini şimdiki zamanla kıyas yapınca fark ediyor ve yıllar içindeki farklılıklarını, benzerliklerini rahatlıkla görebiliyor.” Criminal’ı dinlerken Vasquez’in bu söylediklerini tekrar hatırladım. Artık vokal yönüne daha fazla yükleniyor. Şarkılarındaki kelimeler daha net ve neredeyse soundun merkezinde. Kaybolmak üzere olduğunu söylerken, aklını kaybetmemek istediğini vurgularken ya da “seni işte bu yüzden sımsıkı tutuyorum” derken Vasquez’in nerede olduğunu hissediyorsunuz. Bir Babylon konserinde canlı performasına tanık olmuş ve The Soft Moon müziğinin sözlere ihtiyaç duymadığını düşünmüştüm. Evet, belki hala ihtiyaç duymuyor ama sözlerle daha güçlü The Soft Moon. Criminal ile bu sonuca ulaşıyorum. Peki ya darkwave’in içinde nefes alan sounda ne demeli? Bu dördüncü albüm ve Vasquez dörtte dört yaptı. 2010 yılında ilk çalışmasını servis ettiğinde hiç yoktan bir projeyi üstlenmenin ve yükseltmenin haklı gururunu yaşadı. İki yıl sonra Zeros ile baştan sona bütünlüklü bir albüm hedefledi, daha büyük oynadı ve kitlesini genişletti. Mart 2015’te yayımlanan Deeper onun kendi müziğini oluştuğunun kanıtı oldu. Aradan üç yıl geçti ve Vasquez sahne mahlası The Soft Moon ile yine temelleri sağlam, dinamik bir albüme imza atıyor. Finallerde tekrarlanan, tekrarlandıkça direncini artıran kimi şarkıların başlangıç anları da bir o kadar vurucu olmayı başarıyor. Criminal’daki toplam on şarkının tümünde aynı seviyeyi bulamıyoruz. Bazı sekanslarda daha şanslıyız, bazı parçaların lider olduğuna ve diğerlerinin yükünü de üstlendiğine tanıklık ediyoruz. Yine de vurgularıyla, söyledikleriyle, karmaşasıyla, ruha işleyişiyle tavrının simge kayıtlarından biri bu. Burn, Give Something, It Kills, Pain ve Born into This… Aynı adlı son şarkı bitince ve dönüp genel fotoğrafa bakınca uzunçaların bulunduğu konum beni mutlu ediyor. 

Share

Comments are closed.