Doğan Duru – Epoch

Albüm Kritik|

Doğan Duru, dinleyicisine solo albümle seslenerek kıymetli bir adım atıyor. Epoch müzisyenin sanatsal yolculuğunda bir kilometre taşını temsil ediyor.

Bu albümü Redd’in gölgesinde konumlanan bir bakıştan ziyade Duru’ya özel bir çalışma olarak okumak gerekiyor. Kadrajda yalnızca müzisyenin kendisi var. Kendi kaleminden, perspektifinden ve bugüne taşıdıklarından dökülenler ulaşıyor bize. Yüksek enstrümantal yetkinliğini kaliteli bir prodüksiyonla birleştiren Duru, olgunluk eserini hayata geçiriyor. Dört şarkıda davulda Berke Özgümüş’ün imzası yer alıyor. Bunun haricinde tüm düzenlemelerde, bestelerde, şarkı sözlerinde onun emeği var. Müzisyen ve dinleyici arasındaki mesafeyi silikleştiren, şarkıların kurduğu anlatıyla özdeşleştiğimiz akışkan bir albüm dinleme deneyimine ulaşıyoruz burada. Duru’nun anlatıcılığında estetik ve edebi bir tat var. Akustik, elektronik, klasik ve rock müzik arasında bir ahenk yakalıyor. Epoch’un yörüngesine Dut ile giriş yapıyoruz. Akıllara kazınan nakaratıyla yatıştırıcı bir iç huzursuzluğu halini portreliyor. Sonrasında gelen Renkli Reçete’de, sözlerin büyüsüne kapılıp giderken çok katmanlı melodik altyapısı aniden çarpıyor sizi. “Alışırım sanıyordum, alıştım mı karıştım mı belli değil” gibi arada kalan ve tamamlanmamış düşünceleri kendi yaşantımızla tamamlıyoruz. Baştan Başlayamam ise albümün gözdelerinden bir tanesi. Tarzlar arasında gezinirken kendinden emin kompozisyonlar ve kelime oyunları sade bir güzellikle örtüşüyor. Elektronik kanallardan ilerleyen Şaman Dansı sinematik bir deneyim. Şarkının içsel ritmiyle yol alıyoruz. Motel’de müzisyenin yıllar boyunca aldığı opera eğitiminin bir ürünü olan özgün vokal kimliği ve üst düzey hakimiyeti hissediliyor. Sözlere daha derinden kulak verdikçe gözlerinizin önünde kesik kesik sahneler beliriyor. Anılar ve hayaller usulca birbirine karışıyor. Müzisyenin söz yazarlığı maharetinin en yoğun formunu gördüğümüz Mavra derin bir sızıya karşılık geliyor. Yorumculuğu kalbe hitap ederken zihnimize de sızıyor. Sahici bir duygu dünyasına ışık tutan on bir parçayı zengin bir armoni içinde dinliyoruz Epoch’da. Sona geldiğimizde bir diğer dokunaklı şarkı Saykodelik Kader “Ben ölemem bu gece, sen buradaysan eğer” lirikleriyle hüznün dozunu zirvede bırakıyor. Derdini anlayabilmek adına defalarca dinlenip kurcalanması gereken bir çalışma olarak 2020’ye adını yazdıran Epoch yıllar sonra da hatırlanmaya değer bir başucu albümü.

Comments are closed.