Mark Lanegan – Straight Songs of Sorrow

Albüm Kritik|

Grunge müziğe gönül vermiş dinleyicilerin Screaming Trees ile aşina olduğu Mark Lanegan, son stüdyo albümü Straight Songs of Sorrow’u servis etti. Şairane bir karamsarlıkla bezeli on beş şarkının ses verdiği uzunçalar yüksek dozda yaşanmışlık yüklü.

Straight Songs of Sorrow müzisyenin alkol ve madde bağımlılığının yarattığı tahribata rağmen hayatta kalışını anlattığı otobiyografi kitabı Sing Backwards and Weep’in devamı niteliğinde. İnişli çıkışlı yaşantısından anekdotlar albümün omurgasını oluşturuyor. Yürek burkan ve çaresizliğe sürükleyen sözlerin arasında umuda dair pırıltılar da bulmak mümkün. Çekim alanı yaratan derin ve eşsiz sesi bir saat boyunca yankılanırken her parçada farklı bir yere savruluyoruz. Ne yazık ki savrulurken kopuşlar da kaçınılmaz hale geliyor. Indie, folk, blues ve elektronik müzik gibi birçok kanaldan beslenen soundunun kasvetli atmosferle birlikteliği bir tutarsızlık yaratıyor. Ayak uydurmakta güçlük çekiyor ve Lanegan’ın anlattıklarının yükü altında anbean ezilmekten kurtulamıyorsunuz. Sizi belleğinden taşanlarla kuşatıyor ve tekilliği iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Kulak verdiğiniz çalışma gösterişli bir albüm değil. Mark Lanegan’ın alametifarikası pes sesinde ve liriklerinde saklı. Karmaşık ve iç içe geçmiş karanlık duygular kendini şarkı sözlerinde buluyor. Synthlerin ağırlığını koyduğu ilk şarkı I Wouldn’t Want To Say, Lanegan soundunun yapı taşlarından besleniyor. Eşi Shelley Brien ile ahenk içerisinde aşka dair konuştukları This Game of Love ıskalanmaması gerekenlerden. Öne çıkan bir diğer kayıt Ketamine, müzisyenin hüsran dolu yolculuğunu tüm şiddetiyle masaya yatırıyor. Bleed All Over kendinizi kolaylıkla kaptırabileceğiniz sözleriyle sarhoşluk yaratıyor. Stockholm City Blues yaylıların etkisiyle acıklı ve yalın bir akustik çalışma olarak akla kazınıyor. Skeleton Key ise Lanegan’ın diskografisindeki en dolaysız kayıt. “Beni seviyormuş gibi yapma/Ne zaman yenildiğimi anlayabilecek kadar çok kaybettim” sözleri yumruk yemişsiniz gibi çarpıyor. Acı ve pişmanlığa şahit olurken melankoliye boğuluyorsunuz. Müzisyenliğinin en kuvvetli örneklerinden birini sergilediği şarkının ardından kapanışa yaklaşırken Hanging On (For DRC) ve Eden Lost and Found kalibresi hayli yüksek çalışmalar olarak yerini sağlamlaştırıyor. Geçmişin irdelendiği bir saatin ardından içinize çöken karanlıktan arınıp silkiniyorsunuz. Lanegan, Straight Songs of Sorrow ile külliyatına sofistike bir seçki daha eklerken içten içe üretkenliğinin hiç bitmemesini diliyorsunuz.

Comments are closed.